<? SFM | Bellek, read olamadı ?>

Abdülhak Hâmid Tarhan’ın dedesi Abdülhak Molla der ki:

Göz yum cihâna aç gözünü dem gelir geçer
Sen göz yumup açınca bu âlem gelip geçer

—

Bu dünyaya hakim olmak istiyorsan, bu işe, evvelâ kendine hakim olmakla başla! [Meçhûl]

—

Kişi dil altında saklıdır. Konuşturunuz, kıymetinden neler kaybettiğini anlarsınız. [Hz. Ali]

—

Hepimiz kahkalarımız gözyaşlarımızla ödüyoruz. [Peyami Safa]

—

Zulûm ile abâd olanın, âhiri berbâd olur. [Meçhûl]

—

Gül gül dedi bülbül güle gül gülmedi gitti,
Bülbül güle gül bülbüle yâr olmadı gitti . [Lâedri]

—

Âşk, gülü dikeniyle avuçlamak ama kanayan ellerin hesabını gülden sormamaktır. [İskender Pala - Gül Şiirleri]

—

Nietzsche haklı. Kanla yazılan yazılar yaşıyor. Ne kani? Çocuk kan içinde doğuyor, milletlerin beşiği kan (…) Kalbin kanayacak ki yaratabilesin. [Cemil Meriç - Jurnal.Cilt.I]

Eski güncede köşede duruyor bu söz hâlâ, buraya da ayrıca yazmak istedim. Hattâ Burhanmt de bahsi geçmişti.
Neyse, buyrun okuyun…

“Bende bir elma, sende de bir elma varsa; ben sana bir elma, sen de bana bir elma verirsen: İkimizde de birer elma olur. Fakat, bende bir bilgi, sende bir bilgi varsa; Ben sana bir bilgi, sen de bana bir bilgi verirsen: Bende iki bilgi, sende iki bilgi olur!” [Konfiçyüs]

Ölmek değildir ömrümüzün en feci işi
Müşkül budur ki ölmeden evvel ölür kişi.
Yahya Kemal Beyatlı.